Op zijn zeventiende kon hij zijn hoofd niet bij zijn examens houden. Daarin bleef maar één naam door zijn hoofd spoken: Yamina, een meisje uit zijn klas.
Udo: ‘Ik was zo hopeloos verliefd dat ik mijn vijfde jaar moest overdoen. Het jaar daarna zagen we elkaar enkel nog buiten de lessen, maar Yamina bleef een plek behouden die niemand anders kon innemen. Dit voelde intenser dan het gevoel voor mijn nieuwe schoollief. Iets onuitgesproken.
Een gevoel dat je op die leeftijd niet altijd in woorden kan vatten. Maar, zoals dat vaak gaat na het middelbaar, gingen we elk onze eigen weg.”
Meer dan dertig jaar later voelde Udo de behoefte om af en toe naar zijn roots terug te keren. Hij begon zijn gedachten en gevoelens daarbij vast te leggen in een vlog. De straten, de plekken, … ze verdwenen uit z’n leven, maar niet uit z’n hart. Zo ook Yamina.
Een lied als ode aan de pure, onschuldige en onontgonnen liefde van toen. Aan Yamina.
